28. baxmayaraq ki bu kateqoriyaya girdiyin heç 1 ay deyil, amma 1-2 kəlmə söz deməy istəyirəm sənə. 4illiy bu müddətdə mən sənə öyrətdim sevməyi, sevilməyi. özündə çox yaxşı bilirsən necə bir tipsən. sənlə bərabər olduğum müddətdə həmişə sənin necə soyuq biri olduğunu bilirdim amma bunu hərdəfə sənin üzünə vurmurdum(dalaşdığımız vaxtlar istisnadı), çünki səni sevirdim, əslində indi də sevirəm amma neynək olduya və öldüyə çarə yoxdu. görüşəndə, danışanda həmişə polşada master oxumaqdan söhbət eliyərdiy, hansı ki 1 otaq olsun 2miz olaq, mən işdiyim bizi dolandırım axırda da oxuyub qurtarıb bakıya qayıdaq. amma sən neynədin? bakıda olmadığım halda üstəlik bu qədər yükün altında mənə deyirsən ki artıq başqasını sevirəm. bunu yaxşı yadında saxla, bu həyatda səni kimi bir insana heçkim dözə bilməz hansı ki mən hər vecsizliyinə soyuqluğuna dözürdüm, çünki səni sevirdim həqiqətən sevirdim. utanan, çəkinən adamıydın, səni ilk dəfə birinə(mənə yəni) səni sevirəm dedirdən də mənəm. son mesajımda da dediyim kimi, sənə mənnən başqa heçkim dözə bilməz, ən yüngül soyuqluğunda o sevdiyin kimdisə səni üzü üsdə qoyub gedəcəy. və mən sənin bir gün mütləq peşman olacağını adım kimi bilirəm, çünki sənnən əvvəlki qızı da çox sevmişdim o da sənin kimi elədi amma noldu çox yox 2 il sonra üz-üzə göz-gözə gələndə gözlərindəki o peşmançılığa projektor qoşub divara yansıtmağ olardı. sən də onun kimi olassan, hətda deyərdim onnan da pis olassan. bu qədər saf, arı hissləri belə heçə saymağın bədəli yüngül birşey olacağını sanmıram. o gün gələndə çox güman gözlərindəki kədəri(təbii ki aramızda olanlarla əlaqəli) görüb həzz alacam.

söhbəti atilla ilhan'ın misraları ilə yekunlaşdırmaq istəyirəm;

döndüm sana arkamı,
sen sırtımdan vurmayı seversin.

4 aydan sonra edit: düşüncelerimde yanılmadım, dediyim kimi de oldu özün kor-peşman qayıtdın))